กำหนดการ
๑๒๐ ปี พระยาอนุมานราชธน (เสฐียรโกเศศ)
จัดโดย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย   ร่วมกับ    มหาวิทยาลัยศิลปากร
และมูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป

วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๑   เวลา ๑๓.๐๐ - ๑๕.๐๐ น.
ห้อง ๑๐๕ อาคารมหาจุฬาลงกรณ์     จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เห็นชื่อเรื่องนี้แล้ว คนรุ่นใหม่หลายคนอาจจะทำสีหน้างงงวย นึกในใจว่า หลวงพ่อประจักษ์คือใครหรือ

แต่หากย้อนไปเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ชื่อของหลวงพ่อประจักษ์ดังเป็นข่าวพาดหัวตามหน้าหนังสือพิมพ์ไม่เว้นแต่ละวัน ในฐานะพระตัวแสบสำหรับราชการ และนายทุนที่ต้องการทำลายป่า ขณะที่ในสายตาของชาวบ้านแล้ว คือพระนักอนุรักษ์ผู้ไม่ยอมก้มหัวให้กับการทำลายป่าดงใหญ่อย่างเด็ดเดี่ยว จนต่อมาความอุดมสมบูรณ์ของป่าดงใหญ่ ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกทางธรรมชาติ ร่วมกับอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ และอุทยานแห่งชาติทับลาน

แต่รางวัลที่ท่านได้รับคือ การถูกคุกคาม ตามล่าเอาชีวิต จนต้องหนีออกจากพื้นที่ ถูกบีบให้สึก ถูกทำลายชื่อเสียงต่างๆ นานา จนชื่อของท่านเงียบหายจากไปเป็นเวลานาน

ร่วมทำบุญเพื่อช่วยเหลือคนชราธิเบตพลัดถิ่นในอินเดีย ที่อาศัยอยู่ในบ้านพักคนชรา อายุตั้งแต่ ๗๐ ปีขึ้นไปได้มีโอกาสเข้าฟังธรรมจากองค์ทะไลลามะและแสวงบุญ ณ เมืองพุทธคยาในบั้นปลายของชีวิต รายละเอียดเพิ่มเติม

ร้อยรสบทจร 
โดย  ส. ศิวรักษ์ 
ISBN:  978-974-10-4083-4 
สำนักพิมพ์ศึกษิตสยาม 
ราคา 250  
พิมพ์ครั้งแรก 20 สิงหาคม 2551 สำนักพิมพ์ศึกษิตสยาม

ผมเล่าเรื่องยุวชนสยามในช่วงสามปีกว่าที่ผมเกี่ยวข้องด้วยตั้งแต่ต้นจนผมออกจากขบวนการฝ่ายซ้ายซึ่งถือได้ว่าออกห่างจากกลุ่มยุวชนสยามไปด้วย เพราะมาถึงตอนนั้นยุวชนสยามก็น่าจะกลายเป็นกลุ่มใต้ดินในสังกัดของพ.ค.ท. ไปแล้วโดยปริยาย แม้สมาชิกทั้งหมดจะไม่ได้เป็นสมาชิกของสันนิบาตเยาวชนรักชาติแห่งประเทศไทยหรือที่เรียกกันว่า ส.ย.ท.  แต่ในปีที่สามกว่าของการจัดตั้งกลุ่ม คนที่เป็นผู้นำรุ่นหลังคงอยู่ในจัดตั้งหมดแล้ว ผมเชื่อว่าคนรุ่นต่อจากผมคงได้เล่าไว้ให้เรื่องต่อกันจนจบฉากหนึ่งของความฝันอันสดสวยของคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งในยุคแห่งการแสวงหาอุดมคติช่วงนั้น

นานมาแล้ว มีป่าหนาทึบล้อมรอบหมู่บ้าน แม้แต่แสงแดดยังไม่สามารถทะลุผ่านต้นไม้ไปได้ มีสัตว์มากมายอาศัยอยู่ในป่า และในจำนวนนั้นมีหมาในคู่หนึ่งอาศัยอยู่ด้วย มันอาศัยกินเหยื่อที่สัตว์อื่น ๆ กินเหลือไว้ และนั่นเป็นเหตุให้หมาในมีชื่อเสียงว่าเป็นสัตว์ชั้นต่ำ ถึงอย่างไรก็ตาม.....