"ชีวิตนี้ไร้ขีดจำกัด,  สำหรับผู้มีหัวใจอันกล้าหาญ

ท้องฟ้านี้กว้างใหญ่ไพศาล  ไร้ขอบเขต,  สำหรับนกที่มีปีกอันกล้าแกร่ง"

พ่อนก สอนลูกนกน้อย  ที่ถึงคราวต้องฝึกบิน ในวันนี้

เจ้าลูกนก สดับเสียงของพ่อ  พองอกชูคอ  ทอดสายตาออกไป  ไกลสุดขอบฟ้า 

ตั้งแต่ที่มัน  ลืมตาดูโลก  มันก็เฝ้ามองพ่อ  บินออกจากรัง พ่อบินไป  บินไป  แลหายลับไป  แล้วพ่อกลับมา  พร้อมกับอาหาร  แลเรื่องเล่าว่า  พ่อได้พบเจอ  กับสิ่งน่าตื่นเต้น  ต่างต่างนานา  มันเฝ้ารอ  มันเฝ้าฝัน  ถึงวันนี้  วันที่พ่อ  จะสอนให้บิน  มันจะได้บิน  เพื่อไปพบเจอ  กับสิ่งน่าตื่นเต้น  ด้วยตาของตัวเอง  โบยบินไป  ด้วยปีกของตัวเอง

"ต้องมีหัวใจอันกล้าหาญ  แลปีกอันแข็งแกร่งเท่านั้น  จึงจักได้พบกับชีวิต  ที่ไร้ขีดจำกัด  แลเสรีภาพ  อันไร้ขอบเขต"  มันทวนคำพ่อ

พ่อนก  ปีกโอบลูกนก  กระซิบข้างหู

"ลูกพ่อเอ๋ย, ใส่หัวใจนกอินทรีย์  สวมวิญญาณนกอินทรีย์  กางปีกนกอินทร์  แล้วบินโฉบไปดังนกอินทรีย์!"

เจ้าลูกนก  ตีปีกบางพั่บพั่บ  ย่อเข่าลง  แล้วดีดตัว  บินโผขึ้นไป  ด้วยหัวใจแลวิญญาณ  แห่งนกอินทรีย์!

นับแต่วันนั้น  เจ้านกน้อย  มิใช่เป็น  นกกระจอก  อีกต่อไป

มันโผผิน  โบยบินไป  ในฟ้ากว้าง  แม้ฟ้าหมุน  พายุมา  ไม่เคยหวั่น 

ฤดูหนาว  ฤดูร้อน  ฤดูแล้ง  ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง  เส้นทางแห่งเสรีภาพ  ของมัน

กางปีกออก  บินฝ่าไป  ด้วยหัวใจ  แลวิญญาณ

แห่งนกอินทรีย์

มันบินไป  สู่ขุนเขา  ที่สูงสุด  เพื่อเสพรับ  เสรีภาพแลความไร้ขอบเขต  แห่งชีวิต  บนยอดเขา

มันได้รู้  จนที่สุด  ในคำสอนของพ่อ  "ชีวิตที่ไร้ขีดจำกัด  แลเสรีภาพอันไร้ขอบเขต  มีขึ้นได้  สำหรับนกเช่นมัน" 

มาวันหนึ่ง,  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  ที่ปีกกล้าขาแข็ง  กำลังโผผิน  เล่นลมอย่างเริงร่า  ท้าพายุ  มันได้พบกับ  นกกระจอกสองตัว  ที่กำลังบินหนี  พายุโหมกระหน่ำ  ปีกของนกกระจอกทั้งสอง  อ่อนแรง  จวนเจียนจะร่วงหล่น  ลงสู่มหาสมุทร 

เจ้านกกระจอกอินทรีย์  จึงโผไปหา  แลกางปีก  แห่งนกอินทรีย์  ให้นกกระจอกทั้งสอง  เกาะเกี่ยว  พาออกมาสู่  ที่ปลอดภัย 

เจ้านกกระจอกทั้งสอง  ตระกองกอดกัน  ตัวสั่นเทา  ขอบคุณเจ้านกกระจอกอินทรีย์  ที่ยืนกล้า  กางปีกบังลมแลฝน  แก่เจ้านกทั้งสอง

"เจ้าเป็นนกกระจอก,  อย่างที่ข้าไม่เคยเห็น"  เจ้านกกระจอกตัวแรก  แทรกตัวอยู่ใต้ปีก

"ก็เพราะว่าข้า,  มิใช่เป็นนกกระจอก  หากแต่ว่าเป็น  นกอินทรีย์ น่ะสิ"

เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  พองขนชูคอดู  "เจ้าดูเหมือนนกกระจอก,  หากแต่ความกล้าแกร่ง  มันแสดงว่าเป็นนกอินทรีย์,  เจ้าคือนกกระจอก  ที่เหมือนนกอินทรีย์  หรือเป็นนกอินทรีย์  ที่เหมือนนกกระจอกกันแน่?"

"ข้าคือนก,  ที่เลือกจะเป็น  นกผู้ยิ่งใหญ่"

เจ้านกกระจอกอินทรีย์  บอกเล่าความเป็นมา  ในการเลือกอันยิ่งใหญ่  แลความสำเร็จ  แห่งการเลือกนั้น  มันบอกเล่าหัวใจสำคัญ  "ชีวิตไร้ขอบเขต  สำหรับผู้มีหัวใจอันกล้าหาญ  แลโลกนี้กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต  สำหรับนกผู้ยิ่งใหญ่  ที่มีปีกอันกล้าแกร่ง" 

มันบอกเล่า  เรื่องราวน่าตื่นเต้น  แลความไร้ขอบเขต  ของชีวิต  จากการมีหัวใจ  แลปีกแห่งนกอินทรีย์

ไม่นานต่อมา  นกกระจอกทั้งสอง  หลงรักเจ้านกกระจอกอินทรีย์  ที่สอนให้พวกมัน  บินอย่างนกอินทรีย์  สอนวิธีการ  สวมวิญญาณนกอินทรีย์  หัวใจนกอินทรีย์  แลโบยบินไป  เริงร่ากับโลกกว้าง  อย่างไร้ความหวาดหวั่น  ไร้ขอบเขต  เสพรับเสรีภาพ  แห่งชีวิต

นกกระจอกทั้งสอง  หลงรักความกล้าหาญ  แลความเมตตา  ของเจ้านกกระจอกอินทรีย์  ที่ช่วยเหลือนกกระจอกทั้งหลาย  ที่ตกอยู่ในอันตราย  แลสอนให้นกกระจอกเหล่านั้น  กล้าแกร่งเช่นตัวมัน    กล้าแกร่งเช่นนกอินทรีย์!

เจ้านกกระจอกทั้งสอง  ร่วมเดินทาง  กับเจ้านกกระจอกอินทรีย์  เริงร่าอยู่ใน  ความไร้ขอบเขต  ของท้องฟ้า  ฝนมาฟ้าหมุน  พวกมันไม่หวั่น

ฤดูแล้ง  ฤดูร้อน  ฤดูหนาว... 

ไม่อาจปิดกั้นชีวิตแห่งเสรีภาพ  ของพวกมันได้

จนมาวันหนึ่ง  เจ้านกกระจอกตัวแรก  กล่าวแก่เจ้านกกระจอก  ตัวที่สอง

"ข้ารู้สึกว่า,  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  มันลืมไปแล้วจริงๆ  ว่ามันคือ  นกกระจอก  มันคิดจริงๆ  ว่า  มันคือ  นกอินทรีย์  มันได้กลายมาเป็น  นกอินทรีย์  ตั้งแต่  วันแรกที่บิน"

"เจ้าไม่เชื่อ,  ในการเลือกหรอกหรือ?"  เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  กล่าว

"ข้าเชื่อ, เพียงแต่ว่า  ข้าเริ่มไม่แน่ใจ  ข้าชอบที่มันบิน  อย่างนกอินทรีย์  แต่ข้าไม่ชอบ  ที่มันทำเสียงร้องเหมือนนกอินทรีย์  มันฟังไม่เหมือนนกอินทรีย์  มันฟังเหมือนนกกระจอก  ที่ดัดจริต  แล้วมันก็ไม่ทำรังอย่างรังนกกระจอก  มันทำรังอย่างรังนกอินทรีย์!"

"ข้าก็เห็น,  อย่างนั้นเช่นกัน  ไม่สบายใจเลย"

"อีกหน่อย, เขาคงจะหันไปกินอาหาร  อย่างนกอินทรีย์"

เมื่อเจ้านกกระจอกอินทรีย์  กลับเข้ามาในถ้ำ  พร้อมกับอาหาร  สำหรับเพื่อนผู้หิวโหย 

"ข้าบินเหิน,  ขึ้นไปบนเวหาสูง"  มันเล่าเรื่อง  "ข้าเห็นร่องรอยพายุ,  มันกำลังก่อตัวทางทิศเหนือ  มันคงเป็นพายุ  ลูกใหญ่สุด  เท่าที่เรา  เคยพบมา  มันจะมาถึงเราบนเกาะนี้  ในไม่ช้า"

"เช่นนั้นหรือ!"  เจ้านกกระจอกตัวแรก  ตกใจ  "อย่างนั้น,  เราต้องรีบ  บินออกจากเกาะ  ไปทางทิศใต้"

"ใช่" เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  ขานรับ  "เราต้องไป  ตอนนี้เลย"

"ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  ระเบิดเสียง  หัวเราะ  "พวกเจ้านี่,  ช่างขี้ตื่นเสียจริง  ข้าบอกพวกเจ้า  เพื่อให้รู้ว่า  เรากำลังจะได้เจอ  กับความท้าทายอันยิ่งใหญ่  ต่างหากเล่า  ไม่ใช่บอก  ให้ถอย  เราจะบินฝ่าไป  เพราะเป้าหมายของเรา  คือเดินทางมุ่งไปทิศเหนือ  อย่างไม่ท้อถอย  เพื่อไปอยู่เหนือสุด ณ ที่ใดๆ ในโลก  เพื่อไปเสพรับ  เสรีภาพอันไร้ขีดจำกัด  อย่างไรเล่า  พายุใหญ่มาคราวนี้  เราจะฝ่ามันไป  เพื่ออยู่เหนือ  ความบ้าคลั่งของมัน"

เจ้านกกระจอกทั้งสอง  มองหน้ากัน

"ไม่ได้หรอก,  ไม่เอา ไม่เอา!"  เจ้านกกระจอกตัวแรก  สะบัดหน้า  สะบัดขน  "ข้าไม่ไป  ข้าทำไม่ได้  ข้าทำไม่ได้"

"ฮ่า ฮ่า !"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  ระเบิดเสียงหัวเราะ  อีกครั้ง  "เจ้าไม่ต้องกลัว,  มีข้าอยู่ทั้งคน  เจ้าจะปลอดภัย  เหมือนทุกครั้ง  ที่ผ่านมา  จริงไหม?"  มันหันไปหา  เจ้านกกระจอกตัวที่สอง

เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  สงบเงียบ  ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียง  ราบเรียบ  "ข้าว่าอย่าเลย,  เจ้าไม่สามารถ  พาเราทั้งสอง  ฝ่าพายุนั่น  ไปได้หรอก" 

"เจ้าพูดอะไร!"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์ กระพือปีกพั่บ!  "ข้าดูแลพวกเจ้า,  มานักต่อนัก  ไม่เคยปล่อยให้เจ้า  อยู่ในอันตราย  ข้าสอนให้เจ้า  บินอย่างนกอินทรีย์  กล้าแกร่ง  อย่างนกอินทรีย์  เจ้ายังบังอาจ  เหยียดหยามข้า  ได้ถึงเพียงนี้!  เหนือสิ่งอื่นใด  คือเจ้าไม่ได้เรียนรู้  สิ่งสำคัญที่ข้าสอน  คืออย่ายอมจำนน  ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น  อย่ายอมแพ้  แม้รู้ว่า  เจ้าอาจจะต้องตาย!"

เจ้านกกระจอกตัวแรก  ตัวสั่นเทา  กับโทสะของ  เจ้านกกระจอกอินทรีย์ 

เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  สงบนิ่ง  กล่าวด้วยน้ำเสียง  เป็นปรกติ  "หามิได้,  เรามิได้ยอมแพ้  หรือยอมจำนน  เราเพียงแต่  ยอมรับความจริง  ต่างหากเล่า"

"อะไรคือความจริง, ของเจ้า!"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  เพ่งสายตา  นกอินทรีย์ของมัน  มายังเจ้านกกระจอก  ตัวที่สอง  เจ้านกกระจอกตัวแรก  สะกิดเจ้านกกระจอกตัวที่สอง  "อย่าพูดเลย,  อย่าเลย"  มันกระซิบ

"ความจริงก็คือว่า,"  เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  ยังคงกล่าว  ต่อ  "แม้เจ้าจะบินได้,  อย่างนกอินทรีย์  แต่ปีกของเจ้า  ก็ยังเป็นปีกของ  ‘นกกระจอก'  เจ้าไม่สามารถ  ที่จะบินได้  หากมีเราทั้งสอง  อยู่ใต้ปีกของเจ้า  เจ้าไม่สามารถ  จะบินได้  อย่างนกอินทรีย์  และคงจะไม่สามารถ  แม้จะบินได้  อย่างนกกระจอก"

"บังอาจจจจจจจจจจ!!!!!!!!!"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  ตวาดเสียงลั่น  ภายในถ้ำ

เจ้านกกระจอกตัวที่หนึ่ง  ขวัญผวา  ผุดเข้าไปหลบ  อยู่ใต้ปีกเจ้านกกระจอก  ตัวที่สอง  "เราไปกันเถอะ,  เราหนีไปตอนนี้เถอะ  อย่าไปยุ่ง  กับเขาอีกเลย"  มันกระซิบกระซาบ  ด้วยเสียงสั่นเครือ

"ไอ้พวกนกกระจอก!,  ที่เกิดมา  ขี้ขลาดตาขาว  อย่างเจ้า!  จะไปรู้ความจริงอะไร    ไปเลย!  หนีไปหางจุกตูด  เหมือนนกกระจอกทั่วไป  ข้าไม่ใช่  นกกระจอก!  ข้าไม่หนี  ข้าไม่ถอย  ข้าจะบินฝ่าพายุไป  แล้วพวกเจ้าจะได้เห็น  ว่าข้าคือ  ผู้ชนะ  เพราะข้าคือนกอินทรีย์!"

"ไปเถอะ,  เราไปกันเถอะ"  เจ้านกกระจอกตัวที่หนึ่ง  คะยั้นคะยอ

"เพื่อนรักของข้า,"  เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  ยังคงกล่าวต่อ  อย่างไม่หวั่นไหว  "จงมองตาข้าเถิด,    แล้วเจ้าจะได้  เห็นความจริง"

"ไม่!"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  จ่อจะงอยปาก  ตะคอกใส่หน้าเจ้านกกระจอก  ตัวที่สอง  "นกอินทรีย์อย่างข้า,  ไม่มีวัน  จะทำอะไรที่  นกกระจอกบอกให้ข้าทำ!"  มันกล่าว  อย่างเหยียดหยัน

เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  ขยับเข้าไปใกล้  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  พร้อมกับรอยยิ้ม  ที่มุมปาก  "หรือว่าเจ้า,  ไม่กล้ามองตาข้า?"

"ช่างน่าขัน!"  มันขยับจ่อจะงอยปาก  ต่อหน้าเจ้านกกระจอก  ตัวที่สอง  "ข้าน่ะหรือ,  จะกลัวนกกระจอกอย่างเจ้า!  ขึ้นชื่อว่าเป็น  ชาตินกกระจอก  ก็ย่อมไม่มีวัน  ที่จะทำอะไร  เกินไปกว่าคำว่า กระจอก!"

มันจ้องมองเข้าไป  ยังแววตาสงบนิ่ง  ของเจ้านกกระจอก  ตัวที่สอง  ฉับพลัน  ขนแลปีกของมัน    สั่นเทา  เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  มองเห็น  ความเจ็บปวดรวดร้าว  ในเบื้องลึก  ผ่านแววตา  ของเพื่อนมัน  ก่อนที่  ความเจ็บปวดนั้น  จะเปลี่ยนมาเป็น  โทสะอันรุนแรง!

"เจ้าโกหก!"  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  ใช้ปีกของมัน  ตบเจ้านกกระจอก  ทั้งสองคว่ำลงกับพื้น  "เจ้าอิจฉาข้า, เจ้าทนไม่ได้ ที่ข้าเป็นนกอินทรีย์ เจ้าจึงมองเห็นข้า  เป็นเพียงนกกระ...  เจ้าโกหก!  มันไม่จริง!  ข้าไม่ใช่  นกกระจอก  ดังที่สะท้อน  อยู่ในดวงตาเจ้า  สายตาของเจ้า  มันโกหก!  มันผิดเพี้ยน  จากความจริง  พวกเจ้า   โกหกกกกกกกกกก!!!!!!" 

มันตีปีกพั่บ  อย่างบ้าคลั่ง  เขย่งขา  โก่งคอร้อง  อย่างนกอินทีย์ 

"ไปเถอะ,  เรารีบออก  ไปจากที่นี่กันเถอะ"  เจ้านกกระจอกตัวที่หนึ่ง  ร้องผวา  "ถ้าเรายังอยู่ต่อ,  มันต้องกินเรา  เพื่อพิสูจน์ว่า  มันเป็นนกอินทรีย์  เป็นแน่"

เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  ยันกายลุกขึ้น  เผชิญหน้ากับ  เจ้านกกระจอกอินทรีย์  อีกครั้ง 

"เพื่อนรักของข้า,  ข้ารักเจ้า  ด้วยความรักที่แท้  ข้าไม่ได้  อิจฉาเจ้า  ข้าเทิดทูน  ในความกล้าหาญ  แลการเลือก  อันยิ่งใหญ่  ของเจ้า  แต่ด้วยความรักที่แท้  ในหัวใจของข้า  มันทำให้ข้า  ไม่อาจมองเจ้า  ผิดไปจาก  ความจริงได้เลย  ความรักที่แท้  จะมองเห็น  แต่ความจริงที่แท้  เท่านั้น  ความจริงที่แท้  ที่สะท้อนออกมา  ในกระจกตาของข้า เมื่อมองเจ้า ก็คือ  นกกระจอกตัวหนึ่ง" 

"ไม่จริง!!!!!!  เจ้าโกหก!!!!!!!!!"  มันกรีดร้อง  แลใช้ปีกปิดหู  ปิดตาตัวเอง  กระโดดโหยงเหยง  ไปรอบๆ

"ข้ารู้ว่า,  มันเจ็บปวด  สำหรับเจ้า  ที่จะยอมรับ  ความจริงนี้  แต่มันยัง  ไม่สายเกินไป  เพื่อนรักของข้า  มากับเราเถิด  แม้เจ้าจะ  ไม่ใช่นกอินทรีย์  แต่เราทั้งสอง  ก็ยังรักเจ้า"

"ไม่!  ไม่มีทาง!  ไอ้พวกนกกระจอกขี้ขลาด  จงไปตามทาง  นกกระจอกของพวกเจ้า  บินอย่างนกกระจอก  แลตายอย่างนกกระจอก  ข้าจะไป  ตามทางของข้า  ข้าเป็นนกอินทรีย์  ข้าจะบินแลตาย  อย่างนกอินทรีย์  นั่น!  เห็นไหม?  หมู่นกอินทรีย์  บินมานั่นแล้ว  ข้าจะไปหา  พวกของข้า  พวกเจ้า  คอยดูเถอะ  นกอินทรีย์พวกนั้น  จะต้อนรับข้า  ข้าจะเห็นตัวข้า  เป็นนกอินทรีย์  ที่สะท้อน  อยู่ใน  แววตาของพวกเขา" 

มันโผบิน  ขึ้นไปบนฟ้า  ทะยานเข้าไป  หาหมู่นกอินทรีย์  พร้อมกับตะเบ็งเสียงร้อง  อย่างนกอินทรีย์

"ขอสัจจะ,  จงอยู่กับเพื่อนรักของข้า  แม้เพียงเสี้ยวนาที"  เจ้านกกระจอกตัวที่สอง  มองตามหลัง  นกกระจอกเพื่อนรัก  ทะยานสู่  ฟากฟ้า

เจ้านกกระจอกอินทรีย์  ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  มันเพียงรู้ว่า  เจ็บปวดที่ร่างกาย  ถูกบดขยี้  อยู่ในปากของ  ฝูงนกอินทรีย์  มันมองเห็น  ขนนกกระจอก  ร่วงออกจากตัว  ลงสู่ห้วงมหาสมุทร  ก่อนวิญญาณนกอินทรีย์ของมัน  จะดับสลาย  พร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย  ของมัน  เจ้านกกระจอกอินทรีย์...

เฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่แสดงความคิดเห็นได้
กรุณาเข้าสู่ระบบหรือสมัครสมาชิก

Powered by AkoComment 2.0!