ท้องฟ้าในห้วงเวลาแห่งวันใกล้ครบรอบ ๗๕ ปี ของการอภิวัฒน์ไทย ๒๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๗๕  ดูหม่นเศร้าไม่สว่างไสวเจิดจ้า  ราวกับว่าจะร่วมแสดงอาการโศกาอาดูรไปกับเรื่องราวที่บังเกิดขึ้นบนแผ่นดิน

๑๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๐  งานวันปรีดี  ประจำปี  ฝนพรมลงมาเพียงเล็กน้อย  บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างเปลี่ยวเหงา  เนื่องจากผู้ที่เป็นศูนย์รวมจิตใจของการจัดงานทุกปีที่ใครๆ ตั้งใจมากราบไหว้ให้เป็นศิริมงคลกับตนเองป่วย  ไม่สามารถเดินทางมาร่วมการจัดงานดังเช่นทุกปีได้

ก่อนหน้านี้หนึ่งวันล่วงหน้า  ฉันรับทราบข่าวการเจ็บไข้ของท่านผู้หญิงพูนศุข  พนมยงค์  ผ่านทางอาจารย์วาณี พนมยงค์~สายประดิษฐ์ ถึงขั้นต้องเข้ารับการรักษาตัว  ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์  ท่านคงไม่สามารถเดินทางไปร่วมงาน วันปรีดี ได้   ฉันจึงรีบแจ้งให้รองศาสตราจารย์ ดร.อุดม รัฐอมฤต รองอธิการบดีฝ่ายบริหารทั่วไป  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  ท่าพระจันทร์  ได้รับทราบ   ในวันจัดงานดังกล่าวจึงมีเพียงบุตรธิดามาร่วมงาน  แต่อยู่ไม่ทันเสร็จงานก็รีบกลับไปเฝ้าอาการท่าน  หลังอาหารกลางวันฉันและเจ้าหน้าที่สถาบันปรีดี พนมยงค์  เดินทางกลับสถาบันโดยไม่ได้เฉลียวใจหรือมีความวิตกกังวลในเรื่องการเจ็บป่วยของท่านแม้แต่น้อย

จนกระทั่งเวลาประมาณ ๑๗.๐๐ น. ของวันเดียวกันนั้นเอง  ขณะที่นั่งทำงานในห้องสำนักงานสถาบันปรีดี  พนมยงค์  อาจารย์ดุษฎี พนมยงค์~บุญทัศนกุล ได้โทรศัพท์มาแจ้งว่า "ท่านผู้หญิงพูนศุข  พนมยงค์  อาการอยู่ในขั้นวิกฤตแล้ว"  ฉันหันไปบอก นงค์ลักษณ์  เหล่าวอ  สมชาย  สนตะคุ  สายฟ้า  ตันธนา  เจ้าหน้าที่สถาบัน  จากนั้นรีบออกเดินทางไปยังตึกสุกรี~สุภา  โพธิรัตนังกูร   โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์    สถานที่ที่ท่านผู้หญิงพูนศุขพำนักรักษาตัว  ภายในอาคารตึกสุกรี~สุภา  โพธิรัตนังกูร  ชั้นสองบริเวณช่องทางเดิน   คุณอู~สมพล  โสภณสิริ  และใครอีกสองคนกำลังนั่งสมาธิภาวนาเพื่อส่งพลังใจให้ท่าน  ฉันพบ ดร.วิษณุ  วรัญญู   และนายแพทย์ท่านหนึ่ง ซึ่งรู้จักกับท่านเป็นการส่วนตัวมาเฝ้าอาการและยังมีหลานๆ ที่เป็นแพทย์มาเฝ้าอาการอย่างใกล้ชิด    ส่วนอาจารย์ดุษฎี   อาจารย์วาณี  ผลัดกันเดินเข้าออกห้องซี ซี ยู.  ห้องที่แพทย์นำท่านผู้หญิงพูนศุขมาพักรักษา   คุณชาญ  บุญทัศนกุล  ป๋อง~ดนย  บุญทัศนกุล  พร้อมด้วยผู้มาให้กำลังใจอีกหลายคน เฝ้าอยู่บริเวณช่องทางเดิน   ทุกคนมีความหวังว่าท่านจะฝ่าพ้นวิกฤตไปได้  ในจำนวนนั้นรวมทั้งคุณศุขปรีดา~พี่น้อย  พนมยงค์   ดร.รุธิร์  พนมยงค์  คุณป็อม  คุณญาดา  พนมยงค์  พร้อมญาติสนิท

ครั้นเมื่ออาจารย์สุดา  พนมยงค์  ซึ่งกลับไปบ้านในซอยสวนพลู เดินทางมาถึง  อาจารย์ดุษฎี  อาจารย์วาณี  ได้ขอหารือเฉพาะลูกๆ เป็นการด่วน  แพทย์ได้ขอให้ลูกๆ ลงนามอนุญาตเพื่อทำการฟอกไต  ท่านผู้หญิงพูนศุขป่วยด้วยโรคหัวใจแบบเฉียบพลัน  เส้นเลือดที่ไปหล่อเลี้ยงหัวใจไม่ทำงานสามเส้น  แพทย์ได้ตัดสินใจทำบัลลูนที่ตึกส.ก.ชั้น ๘  ตั้งแต่ช่วงเย็นของวันที่ ๙ พฤษภาคม ด้วยท่านสูงวัย  อาการแทรกซ้อนประดังมา ปอดชื้น  เลือดในกระเพาะอาหารออก  เนื่องด้วยยาขยายเส้นเลือดและตามด้วยไตวาย  ความดันต่ำลงๆ จากนั้นผลที่ตามมาท่านมีอาการไตวายจำเป็นต้องทำการฟอกไต    หลังจากลูกๆได้ลงนามเซ็นอนุญาตให้ทำการฟอกไตแล้ว  อาจารย์วาณีได้เข้าไปสัมผัสตัวท่านผู้หญิงพูนศุข ที่นอนสงบนิ่งบนเตียงพยาบาล  โดยมีเครื่องช่วยหายใจสวมอยู่  พูดเบาๆ กับท่านว่า "คุณแม่สู้นะคะ"  อยู่สองสามครั้งติดต่อกัน  แพทย์ได้ทำการฟอกไตให้ท่าน  เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่มีผู้มาเยี่ยมท่านเพิ่มขึ้น  เช่น  ดร.จริยวัฒน์~คุณกรองแก้ว  สันตะบุตร   ดร.ฐาปนันท์  นิพิฏฐกุล   ดร.ปริญญา  เทวานฤมิตรกุล ฯลฯ  หลังแพทย์ทำการฟอกไตเสร็จได้ตรวจดูอาการ   ปรากฏว่าอาการของท่านไม่ดีขึ้น  ความดันโลหิตอยู่ในเกณฑ์อันตราย   คุณสันติสุข  โสภณสิริ  ได้พยายามโทรศัพท์ติดต่อประสานงาน  นายแพทย์เกษม  วัฒนชัย  ซึ่งเป็นอาจารย์แพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านหัวใจ ให้ได้สนทนากับแพทย์เจ้าของไข้เพื่อหาทางช่วยชีวิตท่าน   แพทย์ได้ตัดสินใจทำการฟอกไตอีกครั้งโดยเปิดเครื่องให้เบาที่สุด  แต่ความดันโลหิตของท่านบ่งชี้ถึงสถานการณ์อันเลวร้าย  ในที่สุดแพทย์ต้องยุติการฟอกไต  รอดูอาการจนกว่าความดันโลหิตจะดีขึ้น  จึงจะเริ่มลงมือทำการฟอกไตใหม่ได้   บรรยากาศตรึงเครียดขึ้นเป็นลำดับ หลายคนเดินเข้าออกห้องซี ซี ยู.  คุณรสนา  โตสิตระกูล  เดินทางมาถึงก่อนรองศาสตราจารย์ ดร.โคทม  อารียาเพียงเล็กน้อย   แพทย์เจ้าของไข้แจ้งว่าสถานการณ์ไม่ดีขึ้นอาการของท่านทรุดลงเป็นลำดับ   อาจารย์สุดา  อาจารย์ดุษฎี  อาจารย์วาณี  หลานชัยวัฒน์ (อ้าย) ลูกชายคนโตของคุณปาล พี่เลี้ยงท่านและผู้ไปเยี่ยมบางคนรายล้อมอยู่โดยรอบเตียงท่าน   อีกส่วนหนึ่งเฝ้าดูเครื่องวัดความดัน  เครื่องวัดการทำงานของหัวใจ... หลายคนตั้งจิตอธิฐานขอให้เกิดปาฏิหาริย์... แต่แล้ว....อนิจจา...พยาบาลได้เข้ามาถามว่ามีใครนำเทปหรือซีดีธรรมะมาด้วยหรือไม่  เมื่อไม่มีใครนำมาด้วย  พยาบาลได้นำซีดีธรรมะที่มีอยู่ มาเริ่มเปิดผ่านเครื่องเล่นขนาดกระเป๋าหิ้วที่ตั้งบนโต๊ะข้างเตียงท่าน   ลูกๆและพี่เลี้ยงบรรจงบีบนวดเฟ้นบริเวณเท้าและขาของท่าน  แล้วนำพระเลี่ยมห้อยคอพร้อมสายสร้อยมาวางให้ท่าน  ขณะที่เครื่องวัดความดันได้แสดงให้เห็นว่า  ความดันโลหิตของท่านอยู่ในขั้นวิกฤตถึงที่สุดแล้ว  ทุกคนใจระทึกไม่อยากให้วาระสุดท้ายมาถึง  หลายคนภาวนาช่วยกัน  รำลึกถึงคุณพระรัตนตรัย.....

เวลา ๐๒.๐๐ น.เสียงร่ำไห้ดังระงมไปทั่ว ห้องซี ซี ยู. ท่านผู้หญิงพูนศุข  พนมยงค์ ได้ละสังขารจากพวกเราไปอย่างสงบ  ความโศกรันทดปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ  เมื่อตั้งสติได้ทุกคนที่ไปเฝ้าท่านทยอยเข้าไปกราบท่านซึ่งนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงทุกคนน้ำตาเอ่อล้นด้วยความอาลัย อาวรณ์อย่างถึงที่สุด  ถึงจะโศกเศร้าเพียงใดแต่ลูกๆของท่านได้ทำหน้าที่ดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดทุกขั้นตอน...

ลูกๆของท่าน   ดร.จิรยวัฒน์   คุณสันติสุข   ดร.ปริญญา  ฉันและผู้มาเฝ้าท่านอีกสองสามคน  ช่วยกันร่างคำแถลงต่อสาธารณะและสื่อมวลชนในเรื่องการจากไปของท่าน  โดยยืนยันจะปฏิบัติตามข้อเขียนคำสั่งถึงลูก  ของท่านอย่างเคร่งครัด

พยาบาลได้ทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่าน  ก่อนจะเคลื่อนย้ายท่านไปยังตึก ส.ก. ชั้น ๒๐ เพื่อเตรียมให้ญาติมิตรและผู้ศรัทธาได้กราบลาท่านเป็นครั้งสุดท้ายอย่างใกล้ชิด  ก่อนที่จะส่งมอบร่างท่านให้โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์  เพื่อใช้เป็นอาจารย์ใหญ่ตามเจตนารมย์ของท่าน  ในเวลา ๐๙.๐๐ น. ของวันที่ ๑๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๐  ต่อไป

ฉันก้มลงกราบท่านอีกครั้ง  ก่อนมุ่งตรงกลับสถาบันปรีดี  พนมยงค์  เพื่อทำหน้าที่ แจ้งข่าวการจากไปของท่านตามแถลงการณ์ที่ได้ร่างร่วมกันให้สื่อมวลชนและผู้เคารพรักศรัทธาในตัวท่านได้รับทราบอย่างทั่วถึง ความวิเวกวังเวงอาลัย อาวรณ์ เกาะกุมความรู้สึกภายใน นาทีแล้ว  นาทีเล่า ผ่านไปเนิ่นนานจึงได้พานพบความสงบนิ่งใสเย็น...

เมื่อท่านละสังขารไปตามกฎธรรมชาติ  ความตรอมตรมโศกเศร้าย่อมปกคลุมไปทั่วทุกอณูแห่งจิตใจเป็นธรรมดา สำหรับฉันการที่ได้เกิดมาชาติหนึ่ง  ได้มีโอกาสทำงานรับใช้ท่าน  ภายใต้อุดมการณ์ปรีดี~พูนศุข  พนมยงค์  ย่อมเป็นมงคลสูงสุดของชีวิต ไปตราบนิรันดร์

เฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่แสดงความคิดเห็นได้
กรุณาเข้าสู่ระบบหรือสมัครสมาชิก

Powered by AkoComment 2.0!