โชคดีที่หลวงพี่เป็นคนยิ้มง่าย แต่หลวงพี่ก็รู้ว่าหลายครั้งที่รอยยิ้มของหลวงพี่เป็นรอยยิ้มที่ปกปิดสิ่งที่อยู่ภายใน ปกปิดความเศร้า ความโดดเดี่ยว ความหงุดหงิด บางทีเรายิ้มก็เพื่อปกปิดสิ่งเหล่านี้ ทำให้ดูเหมือนว่าเรามีความสุข

เมื่อเราเกิดความเศร้า โดดเดี่ยว โกรธง่าย หงุดหงิด เหล่านั้น เราไม่ชอบ เราจึงปัด ปฏิเสธและปกปิด แต่หากพิจารณาดูดีๆ จะเห็นว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนหลอมอยู่เป็นเนื้อเป็นตัวของเรา เพียงแต่เราไม่ชอบ เราไม่อยากเป็นอย่างนั้น หลายคนคิดว่าเมื่อบวชเป็นพระสิ่งไม่ดีเหล่านี้ก็คงจะหายไป แต่เมื่อหลวงพี่บวชเป็นพระ ความเหงาก็ยังคงอยู่กับหลวงพี่ มันไม่ได้หายไปไหน ความโกรธก็ยังมีอยู่

เมื่อเราฝึกที่จะยิ้ม ยิ้มให้กับทุกอารมณ์ที่เกิดขึ้น รอยยิ้มจะช่วยให้เราผ่อนคลายได้ระดับหนึ่ง แต่สิ่งสำคัญก็คือเราต้องฝึกที่จะยิ้มก่อนเกิดอารมณ์ เราต้องยิ้มเมื่อเรายังอยู่ในอารมณ์ปกติ ฝึกที่จะอยู่กับลมหายใจในยามที่เราปกติ การที่จะบอกว่าเมื่อเกิดอารมณ์แล้วให้มีสตินั้น ไม่ทัน โกรธแล้วจึงยิ้ม ไม่ทัน ของแบบนี้มันต้องการการฝึกหัด

ในยามเช้า ยิ้มให้กับร่างกายของเรา อธิษฐานเชื้อเชิญพระพุทธองค์ให้ประทับข้างๆ กับเราตลอดเวลา ยิ้มให้ร่างกาย เคลื่อนไหวอย่างมีสติ ช้าๆ  ให้ทุกๆ ก้าวย่างเป็นก้าวย่างแห่งการตื่นรู้ ให้โลกของเราหมุนช้าลง ให้พระพุทธองค์ประทับอยู่กับเรา

เราต้องฝึกที่จะหยุด ต้องหยุดก่อนความคิดจึงจะหาย เพราะเราหยุดไม่ทันเราจึงเป็นทาสของอารมณ์ เวลาเราโกรธใคร ไม่ใช่เป็นเพราะใครคนนั้นไม่น่ารัก เขาเพียงแต่มารดน้ำให้เมล็ดพันธุ์ไม่น่ารักของเราเติบโต ออกดอก เบ่งบาน  แล้วทำให้เรากลายเป็นคนไม่น่ารัก ดังนั้น เราต้องดูแลเมล็ดพันธุ์ไม่น่ารักในตัวของเรา ปัญหาไม่ใช่ใครคนนั้น เราต้องยิ้มเพื่อดูแลเมล็ดพันธุ์ในตัวของเรา ให้เมล็ดพันธุ์น่ารักของเราเบ่งบาน

จากการฟังธรรม "ปฏิบัติธรรมด้วยรอยยิ้ม"

หลวงพี่พิทยา พระภิกษุจากหมู่บ้านพลัม

อาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน 2551 ณ ร้านเลมอนฟาร์ม แจ้งวัฒนะ

เฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่แสดงความคิดเห็นได้
กรุณาเข้าสู่ระบบหรือสมัครสมาชิก

Powered by AkoComment 2.0!