ฉันพยายามจะเขียนเรื่องประเด็นการดูแลตัวเองด้วยตนเอง มาสัก 3 สัปดาห์แล้วค่ะ แต่ก็เขียนไม่ได้เรื่องสักที จนวันนี้ฉันเขียนอีกครั้ง

องค์กรของฉันทำงานเรื่องสุขภาพองค์รวม เราพูดกับผู้คนในเรื่องให้หันกลับมาสนใจสุขภาพของชีวิตประจำวัน ด้วยอาหาร การออกกำลังกาย และการดูแลจิตใจของตนเอง Theme หลักอย่างหนึ่งที่เราพูดถึงก็คือเรื่องแมคโครไบโอติกส์ วันนี้ ฉันได้รับแจ้งว่า ลูกค้าท่านหนึ่งได้เข้ามาถามเจ้าหน้าที่คิดเงิน (แคชเชียร์) ที่หน้าร้านว่า "พี่ป่วยเป็นมะเร็งที่ไต ต้องกินอะไรบ้าง" อย่าว่าแต่เจ้าหน้าที่ของเราคนนั้นจะอึ้งเลยค่ะ เจ้าหน้าที่สำนักงานอย่างฉัน ก็อ้ำอึ้งเช่นกัน เราอุทานขึ้นมาพร้อมกัน ว่า "เราไม่ใช่แพทย์นะ" (อันนี้ก็สะท้อนว่า เราฝากความเจ็บป่วยไว้ที่โรงพยาบาล และเราล้วนคาดหวังว่าแพทย์จะเป็นคำตอบสุดท้าย...)

ฉันคิดว่าประเด็นสำคัญของพวกเราในวันนี้ก็คือ เราเคยชินกับการฝากชีวิตไว้ในมือของใครสักคน ฝากลูกไว้กับโรงเรียน ฝากท้องไว้กับร้านอาหาร ฝากการดูแลความเจ็บป่วยไว้ในมือแพทย์  นี่เป็นตัวอย่าง จริงๆ แล้วเรายังฝากอะไรต่อมิอะไรมากกว่านี้ แต่ละคนต้องลองหา แล้วนำกลับมาค่ะ ให้กลับมาอยู่ในมือเรา

ฉันคิดว่าเป็นสิ่งสำคัญที่เราต้องตระหนัก คือ ทุกเรื่องที่เรารัก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกาย เรื่องใจ เรื่องชีวิต ถ้าเรารักเราต้องดูแลด้วยตัวของเราเอง ไม่มีใครจะดูแลใครได้ดีกว่าคนผู้นั้น สุขภาพก็เช่นกัน เราอาจพึ่งพิงแพทย์ บุคคลากรในโรงพยาบาลได้บ้าง แต่ก็ไม่ทุกเรื่อง เราอาจพึ่งพาร้านอาหารบางครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ตลอดเวลา ตลอดไป การฝากชีวิตไว้ในมือผู้อื่น ไม่เพียงแต่จะทำให้เราดิ้นอยู่กับความคาดหวัง แต่ยังทำให้เราสูญเสียความมั่นใจ สูญเสีย

ความเชื่อมั่น และเพื่อให้เราได้ความมั่นใจกลับคืนมา (แม้จะเพียงบางส่วน) ฉันคิดว่าเป็นความจำเป็นที่เราต้องเผชิญหน้ากับหน้าตา เนื้อตัว ความคิดของเราให้ชัดแจ้ง ยอมรับมันอย่างที่มันเป็นเสียก่อน ก่อนที่จะคิดหาวิธีรับมือและแก้ไข ถ้าเราป่วยอยู่ ยอมรับเสียว่า เราป่วย แล้วทำไมเราจึงป่วย อะไรบ้างที่อาจเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เราป่วย อาหารการกิน ประวัติชีวิต  การงานของเรา รวมถึงจิตใจ เราเป็นคนเครียดหรือเปล่า เป็นคนเจ้าอารมณ์ เป็นคนซึมเศร้า เป็นคนกินเหล้า ชอบแอลกอฮอล์ ฯลฯ ยอมรับเสียก่อน แล้วจึงเริ่มหาวิธีแก้ไข

ฉันจะขอยกตัวอย่าง ชีวิตบางส่วนของฉันที่ฉันก็ถามตัวเอง แล้วค่อยๆ เกิดการค้นพบ ต้นทุนสุขภาพของฉันอาจไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไป แม่เล่าว่าฉันเป็นเด็กเลี้ยงยาก สามวันดีสี่วันป่วย เงินทองหมดไปกับค่าหมอค่ายา จนในที่สุดแม่ต้องขายฉันให้กับป้าข้างบ้านเพื่อแก้เคล็ด แม่เล่าว่า ไม่น่าเชื่อ เมื่อขายฉันไปให้กับแม่ซื้อ ฉันก็หายวันหายคืน จนรอดมาได้... ต้นทุนสำคัญคือฉันเติบโตมาในสังคมชนบท ข้าวปลาอาหารธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ และเติบโตมาในครอบครัวของคนทำอาหารเก่ง ทั้งแม่และตาของฉันมีชื่อในเรื่องการทำอาหารทั้งหวานและคาว และนี่อาจเป็นประเด็นสำคัญที่ส่งผลต่อนิสัยของฉันต่อมา 2 เรื่อง คือ

• 1. ฉันไม่สนใจการทำกับข้าว(เพราะมีคนทำให้กินอยู่แล้ว ดีด้วย) ดังที่เคยเล่าไปแล้ว
• 2. ฉันไม่สนใจกิน "ข้าว" นอกบ้าน และกลายเป็นคนมักง่ายเรื่องการกินมาเป็นหลายสิบปี ฉันคิดว่า ที่ฉันเคยบอกกับตัวเองว่า "กินอะไรก็ได้" ไม่ใช่เพียงแค่เป็นคนกินง่าย แต่มันกลายเป็นว่า กินอะไรก็เหมือนๆ กันไปหมด ไม่อร่อย ไม่เหมือนแม่ทำ ดังนั้นตลอดระยะเวลาในรั้วมหาวิทยาลัย และชีวิตบางส่วนก่อนหน้านั้น ฉันกิน "ข้าว" จากโรงอาหาร ไม่น่าจะเกิน 100 จาน ไม่กินเพราะไม่เหมือนแม่ทำ ฉันจึงหันมากินนม กินก๋วยเตี๋ยว กินขนมปัง กินจังค์ฟู้ดส์ ซึ่งก็ส่งผลชัดเจนต่อสุขภาพในระยะต่อมา

สำหรับประเด็นเรื่องอาหาร ฉันมาพบภายหลังว่า ไม่มีอะไรที่เป็นคำว่า "กินอะไรก็ได้ ก็เหมือนๆ กัน" และ ฉันพบว่าสุขภาพหลายเรื่องของผู้หญิง เป็นประเด็นเรื่องการกิน ขนมปังและเบเกอรี่ ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าในส่วนของผู้ชายเป็นเรื่องอะไร เหล้า แอลกอฮอล์ บุหรี่ หรือเปล่า ...ต้องสังเกตุดู

ฉันคิดว่าเป็นความจำเป็นที่เราต้องหันกลับมามองทบทวนชีวิตของเราที่ผ่านมา แล้วเริ่มสร้างคุณค่าใหม่ในวันนี้ด้วยมือของเรา โดยปราศจากความคาดหวัง สุขภาพกายเราอาจจะไม่ได้ดีขึ้น เราอาจจะไม่หายจากความเจ็บป่วย แต่การลงไม้ลงมือกระทำบางอย่างด้วยตัวของเราเอง เช่นการเริ่มหัดลงมือทำกับข้าว การหุงข้าวกินเอง การออกกำลังกายด้วยตัวของเรา การเริ่มนั่งภาวนา สิ่งเหล่านี้จะทำให้ โลกภายในของเรามั่นคงยิ่งขึ้น

เราอาจไม่ได้ทำกับข้าวเก่งขึ้น ไม่ได้ความแข็งแรงเท่ากับวัย 20 ปี กลับคืนมา แต่เราจะได้ความมั่นอกมั่นใจว่า เราได้ทำแล้ว และเราทำได้ มันอาจไม่ได้ดีมากในสายตาของคนอื่น แต่มันมีความหมายในสายตาของเรา ในจิตใจของเรา ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นหัวใจสำคัญของ แมคโครไบโอติกส์

เฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่แสดงความคิดเห็นได้
กรุณาเข้าสู่ระบบหรือสมัครสมาชิก

Powered by AkoComment 2.0!